Pieniński Park Narodowy

 

Pieniński Park Narodowy utworzono w 1932 roku. Obejmuje całe Pieniny Środkowe, zwane też Pieninami Właściwymi. Rozciąga się pomiędzy Zbiornikiem Czorsztyńskim a dolną Dunajca. Zajmuje powierzchnię 24,2 km 2. Mimo niewielkiego obszaru żyje tu ok. 160 gatunków ptaków, 6 gatunków płazów, gadów -6, a ryb – 7 gatunków. Ciekawa i bogata jest też roślinność. Większość Parku porasta buczyna karpacka, występują tu bardzo rzadkie w Polsce lasy jaworowe oraz wysoko na skałach – reliktowe laski sosnowe. Rośnie tu około 1000 gatunków roślin naczyniowych i jeszcze więcej gatunków roślin niższych, zachowały się też rośliny reliktowe z trzeciorzędu i plejstocenu.

Największą atrakcją turystyczną Parku Pienińskiego jest przełom Dunajca. Rwąca rzeka przepływa krętym i głębokim wąwozem, wyżłobionym w mezozoicznych wapieniach, które tworzą strome ściany, iglice i turnie. Te osobliwości można podziwiać, spływając tratwami flisackimi ze Sromowiec Wyżnich, przysiółek Kąty do Szczawnicy albo wędrując prawym brzegiem Dunajca od Szczawnicy do Czerwonego Klasztoru na Słowacji. Warto zwrócić uwagę na skały w kształcie mnisich kapturów, stąd też ich nazwa – Siedem Mnichów, na pionową ścianę Sokolnicy, drugi pod względem wysokości szczyt Pienin Środkowych. Najwyższy szczyt i kolejna atrakcja Parku to Trzy Korony (982 km n.p.m.). Na jednym z jej wierzchołków - Okolnicy, zbudowano platformę widokową, skąd rozciąga się w pierwszej kolejności widok na przełom Dunajca i na rozległą panoramę Pienin i Gorców, także na pobliski Beskid, a na południowym horyzoncie wyraźnie widoczne są Tatry.

Przez Pieniński Park Narodowy przechodzi kilkadziesiąt kilometrów szlaków turystycznych, z których najciekawszy to „Orla Perć”, wiodący od Szczawnicy przez Sokolnicę, Kazalnicę i Zamkową Górę na Trzy Korony.